patagonkaAgnieszka Herdzik

Patagonki w domu

Konura patagońska jest papugą średniej wielkości, jej długość ciała nie przekracza 50 cm. Aż dziwne, że w takim małym ciałku drzemie tak ogromny duch. Obecnie patagonka zyskuje sobie coraz większe uznanie polskich hodowców i osób goszczących w hodowlach. W czasach, gdy kupowałam moją papugę, było ich stosunkowo mało. Ptaki te cechują się niezwykłą inteligencja, moja pierwsza patagonka doskonale wyszkoliła się w udawaniu kulenia na jedna łapkę, żebym ją brała i tuliła, pytając: "Pepi, co ci, kochanie, jest?" Papuga ta ma cały wachlarz pozytywnych cech: oddanie człowiekowi, błyskotliwość, mądrość. Patagonki szybko się uczą, są przebiegłe, ale mają też pewną wadę, choć dla mnie już niezauważalną, a mianowicie donośny głos.

stado patagonekPtaszki te bardzo szybko się aklimatyzują. Z natury są na tyle wścibskie, że nie wytrzymują presji, by nie sprawdzić, co robi się z rurą od odkurzacza, gdzie prowadzi otwór w drewnianej podłodze, co się stanie, jak się wydziobie jeszcze większa dziurę w ścianie. Patagonki to ptaki, które wejdą tam, gdzie tego się nie spodziewany, i zniszczą wszystko. Uwielbiają zwracać na siebie uwagę, choćby mogły to zrobić tylko wygrzebując łapkami ziemię z donicy.

Papużki te są znacznych rozmiarów, więc ich zakup łączy się z nabyciem bardzo solidnej i dużej klatki, odpowiednio wyposażonej w akcesoria "mądraloodporne". Odpadają plastikowe karmniczki, bo będą służyły do zabawy w rzeźbiarza. Zabawki z plastiku też słabo się spisują, chyba że są dla dużych papug. Patagonka lubi spędzać dzień, spacerując. Robi to w śmieszny sposób, często grzebiąc łapkami wyposażonymi w solidne pazury, bujając się z boku na bok.

patagonka z pilotemKonura i hałas

Są to zdecydowanie bardzo głośne ptaki. Ich głos jest świdrujący i przenikliwy. Można się w wydawanych przez nich dźwiękach dopatrzyć kruka, gawrona lub kawki.Jeśli nauczymy je nowych dźwięków, używają swojego słynnego "kra" rzadziej. Mają duże zdolności wokalne, mruczenie, warczenie to dla nich żaden problem, wygwizdywanie melodii także. Mogą też nauczyc się mówić.

Zniszczenia

Patagonki to ptaki bardzo niszczące. Kochają broić, rozbrajać i niszczyć. Potrafią rozkładać na części pierwsze nawet metalowe elementy typu łańcuszki, kłódki itp. Oczywiście wszelkie gałęzie i konary do korowania nie przetrwają długo, ale za to zajmują dziobiska na chwilkę.

patagonka i człowiekKontakt z ludźmi

Patagonka to ptak wyjątkowo towarzyski, pomimo że wybiera sobie właściciela (przynajmniej u mnie tak się stało) lubi, kiedy ktoś docenia jego starania, i uwielbia zwracać na siebie uwagę. Ulubioną zabawką Pepi jest wielki dzwonek, którym dzwoni niczym ksiądz po kolędzie, jeśli po wejściu do pokoju nie powiesz chociaż: "cześć, Pepi". Ptaki, które wybiorą właściciela, są mu dozgonnie wierne i strzegą go przed innymi ludźmi, potrafią nawet dotkliwie dziobnąć w obronie swojego ludzkiego przyjaciela. Jest to efekt ich silnie rozwiniętych instynktów stadnych, ponieważ ptaki te w naturze żyją w dużych stadach i mają silnie rozwinięte zachowania społeczne. Trzymanie patagonek w parze lub stadzie nie zmniejsza ich przywiązania do ludzi. Patagonka wspaniale dotrzymuje towarzystwa człowiekowi, jest typowym klaunem i uwielbia rozśmieszać.

para patagonekŻywienie

Moje patagonki żywią się głównie typową mieszanką ziaren dla dużych papug, nie przepadają za owocami czy warzywami. W ich diecie wystepuje jabłko, marchew, zielenina, liście buraczka, jajko, kiełki i czasem, ale rzadko, ryż. W okresie letnim bardzo chętnie zjadane są ogrodowe słoneczniki. Patagonki pobierają też orzechy. Do smakołyków mojego pupila należą nerkowce, orzeszki laskowe i fistaszki oraz pestki dyni. W przypadku patagonki kolby to średni pomysł. Służą za świetna zabawkę, ale nie jako pokarm. Nauczenie patagonki jedzenia nowych pokarmów to ciężka praca, bo są bardzo upartymi ptakami. Swego czasu, jak kupiłam mojego ptaszka jako 3-miesięczną papugę, jadła tylko słonecznik, co doprowadzało mnie do szewskiej pasji. Moim sposobem na uczenie jej jedzenia innych pokarmów było naśladowanie innych papug.

Relacje z innymi ptakami

patagonka i aleksandrettaOsobnik, którego aktualnie posiadam, jest wyjątkowo miłym i towarzyskim ptakiem. W moim domu miał okazję zaprzyjaźnić się z aleksandrettami obrożną i wielką, z którymi chętnie latał. Przejawią agresję w stosunku do szybkich, dobrze latających papug, jak rozella królewska. Moja patagonka nie miała problemów z zaakceptowaniem innych gatunków, o ile one nie starały się o kłótnie. Bywało, że nosiłam po 3 papugi na ramieniu i absolutnie nie było konfliktów.

Na zakończenie chcę napisać, że patagonka to ptak, którego darzę ogromnym szacunkiem i miłością. Swoimi bystrymi oczami potrafi przekazać człowiekowi wszystko. Przytula się czule i broni niczym pitbul swojego przyjaciela. Patagonki mają skłoności do bycia agresywnymi, gdy ktoś szuka z nimi zwady. Doskonale latają, ale zdecydowanie wolą spacerować defiladowym krokiem, często chodząc z dziobem przy ziemi i szurając nim w górę i w dół. Kochaja kąpiele i bywają bardzo pomysłowe w dążeniu do celu. Ich głos przeszywa uszy i rozbrzmiewa daleko za moim domem. Ich dzioby potrafią wyrządzić krzywdę, krwiaki to pikuś przy ich sile. Są niezwykle radosne, ale potrzebują zajęcia, by zatkać czymś dzioba. Polecam te ptaki ludziom o stalowych nerwach, bo ich głosiki potrafią dokuczyć komuś, kto nie jest zapatrzonym w nie papuziarzem.



Powrót do strony głównej